نِلی، یک سگ کوچک‌جثه با سابقه جراحی دررفتگی کشکک زانوی چپ در مرکز دیگری، با لنگش قابل‌توجه، پارگی رباط صلیبی و آرتروز شدید همان زانو برای ارزیابی مجدد مراجعه کرد. پس از بررسی ارتوپدی، زانو با روش Modified Extracapsular Stabilization و استفاده از رباط مصنوعی تثبیت شد. در پیگیری دو سال بعد، سرپرست هیچ لنگش یا ناراحتی مرتبط با اندام جراحی‌شده گزارش نکرد و نِلی در راه‌رفتن و پریدن مشکل قابل‌توجهی نداشت.

مشکل اولیه چه بود؟

نِلی پیش از مراجعه، سابقه جراحی دررفتگی کشکک زانوی چپ در مرکز دیگری داشت. مدتی بعد، به‌دلیل لنگش قابل‌توجه مجدداً مورد ارزیابی قرار گرفت.

در بررسی ارتوپدی، علاوه بر تغییرات آرتروزی شدید زانو، شواهد ناپایداری مرتبط با پارگی رباط صلیبی وجود داشت.

پارگی رباط صلیبی یکی از علل مهم لنگش در سگ‌ها است و ارزیابی آن فقط به مشاهده راه‌رفتن محدود نمی‌شود؛ معاینه اختصاصی زانو و در صورت نیاز تصویربرداری در تصمیم‌گیری درمانی اهمیت دارد.

ارزیابی ناپایداری زانو

در ارزیابی زانوی چپ، ناپایداری مفصل تأیید شد و Drawer Test مثبت نیز در مستندات پرونده ثبت شده است.

رادیوگرافی پیش از عمل نیز برای بررسی وضعیت مفصل و تغییرات همراه مورد استفاده قرار گرفت.

چرا جراحی انتخاب شد؟

با توجه به یافته‌های معاینه، ناپایداری زانو، علائم بالینی و شرایط همان بیمار، درمان جراحی برای تثبیت مفصل انتخاب شد.

در نِلی از روش Modified Extracapsular Stabilization با استفاده از synthetic ligament / رباط مصنوعی استفاده شد.

انتخاب روش جراحی رباط صلیبی برای همه سگ‌ها یکسان نیست و عواملی مانند جثه، وضعیت مفصل، شدت تغییرات، فعالیت بیمار و یافته‌های معاینه در انتخاب تکنیک مناسب نقش دارند.

همچنین به‌دلیل سابقه جراحی قبلی زانو، این پرونده از نظر تصمیم‌گیری مجدد پس از یک مداخله ارتوپدی قبلی با موضوع جراحی‌های اصلاحی و Revision نیز ارتباط دارد؛ با این حال این موضوع به معنی نسبت‌دادن پارگی رباط صلیبی به جراحی قبلی نیست.

پیگیری اولیه

حدود ده روز پس از جراحی، نِلی برای معاینه و بررسی روند اولیه بهبود مراجعه کرد.

این مرحله برای ارزیابی وضعیت اندام، روند استفاده از پا و شرایط اولیه پس از تثبیت زانو ثبت شد.

دو سال بعد چه وضعیتی داشت؟

مهم‌ترین بخش این پرونده، امکان بررسی نتیجه در پیگیری دوساله است.

دو سال پس از جراحی، سرپرست نِلی هیچ مشکل لنگش یا ناراحتی مرتبط با پای جراحی‌شده گزارش نکرد و از نتیجه درمان رضایت داشت.

در معاینه نیز ثبات حاصل از سیستم تثبیت با رباط مصنوعی حفظ شده بود. نِلی هنگام راه‌رفتن و پریدن محدودیت قابل‌توجهی نشان نمی‌داد، التهاب بالینی زانوی چپ مشاهده نشد و دررفتگی کشکک در زانوی جراحی‌شده وجود نداشت.

این نتیجه، وضعیت ثبت‌شده همین بیمار در زمان پیگیری دوساله است و نباید به‌عنوان تضمین نتیجه مشابه برای سایر بیماران در نظر گرفته شود.

یک یافته مهم در زانوی مقابل

در همان معاینه دوساله، وضعیت زانوی راست نیز بررسی شد.

زانوی راست که هیچ سابقه جراحی زانو نداشت، دچار دررفتگی کشکک Grade III همراه با التهاب و آرتروز بود.

این مقایسه از نظر مستندسازی وضعیت دو اندام در یک زمان ارزشمند است، اما نباید از آن رابطه علت و معلولی استنباط کرد. وجود وضعیت مناسب زانوی جراحی‌شده و درگیری زانوی مقابل، به‌تنهایی ثابت نمی‌کند که جراحی عامل تفاوت میان دو اندام بوده است.

نکته آموزشی این پرونده

ارزیابی نتیجه یک جراحی ارتوپدی فقط به چند روز یا چند هفته اول محدود نمی‌شود. پیگیری طولانی‌مدت می‌تواند اطلاعات مهمی درباره عملکرد اندام، وضعیت مفصل و رضایت سرپرست فراهم کند.

در نِلی امکان مقایسه مستند وضعیت قبل از عمل، پیگیری اولیه و ارزیابی دو سال بعد وجود دارد؛ بنابراین این پرونده نمونه مناسبی از اهمیت مستندسازی و Follow-up طولانی‌مدت در جراحی ارتوپدی است.

برای آشنایی بیشتر با حوزه‌های جراحی زانو و لنگش می‌توانید بخش ارتوپدی را نیز ببینید.

این صفحه گزارش یک بیمار واقعی است. شرایط اولیه، روش جراحی، روند بهبود و نتیجه درمان در هر بیمار می‌تواند متفاوت باشد و این پرونده تضمین‌کننده نتیجه مشابه در حیوانات دیگر نیست.